کاش میشد با گذر زمان همه از هم بگذرند ، آدم ها ، خرچنگ ها ،قورباغه ها  همه از هم ... اما ، نه ... اینجا که من ایستاده ام پر از گناهان نابخشودنیست ... پر از سکوت های دلگیر ، پر از نگاه های به آتش کشیده شده .

گاهی با خودم فکر میکنم بخشش چه رنگی ست ؟ اما مگر کسی او را دیده ؟ چونانکه که خدا را !

هر روز می نشینم ودمی ، دقیقه ای ، فکر میکنم ... فکر ... فکر... .

دیگر کسی نمیتواند در گذرد و اگر چنین کسی یافت شد به حتم تمام آنچه بوده را عوض کرده تا به این ایمان رسیده . باید ایمان بیاوریم ... ایمانی از سر ایمان ، نه عادت ... .

اما چه حیف که انسان هرچه ایمان داشت پای آب و نان گم شد ...

گذشتن را نیافتم اما الان دلم برای چیز دیگری تنگ است ... دلم برای دلتنگی تنگ است  ... دلم لک زده برای لحظه ای که می نشینم  و به حال بشر های های گریه می کنم ، به حال تمام بغض های فروخرده ای که همچون کلافی نخ در دستان گربه ای ست شیطان شاید مثل من !

پر و خالی ام از دردی که نگفته و حالا هم ... نه . شاید زمان بتواند همه چیز را حل کند  در خود، و برای همیشه با خود ببرد به آنجا که رنگ های صورتی و آبی زیاد دارد و مشکی ، نه .

پس باید فکری به حال زمان کرد ...

پ ن : به درازای حماقت بشر خمیازه ای ک ... ش ... د ... ا... ر .. م .

پ ن 2 : الیس میگوید:" کاش به زمانی بر گزدم که تنها غم زندگی ام شکستن  نوک مدادم بود" امامن میگویم : " چه حیف که هیچگاه چینین روزگارانی را نزیسته ام و هیشه دغدغه هایم بزرگتر از آنچه هستم است ."

 پ ن ۳ : هرکی متوجه شد محتوای این پست چیه به خودم هم خبر بده آخه من سر درنمیارم از نوشته های خودم